Er zijn plekken in de wereld die je iets doen wat je niet kunt verklaren. Niet rationeel, niet in woorden. Je voelt het gewoon. Kefalonia is voor mij zo’n plek.

Myrtos Beach van boven

De eerste keer dat ik Myrtos Beach zag — van bovenaf, vanuit de auto op de kronkelende bergweg — was ik even sprakeloos. Het water. Dat blauw. Ik heb kleuren gezien in mijn leven, maar dit was iets anders. Niet zomaar blauw. Turquoise, diepblauw, aqua, wit — alles tegelijk, afhankelijk van hoe het licht erop viel.

Je weet op zo’n moment gewoon: dit is ergens goed voor. Dit reset iets in je hoofd.

De helderheid van het water

Als je eenmaal beneden bent en het water in gaat, begrijp je pas waarom dit water zo bijzonder is. Je kijkt naar beneden en je ziet de bodem. Duidelijk, scherp, diep. Het water filtert het licht op een manier die ik nog nergens anders heb gezien. Er is geen modder, geen troebeling — alleen helderheid.

Ik denk wel eens dat ik dat gevoel probeer mee te nemen naar mijn dagelijkse leven. Die helderheid. Die rust die er toch vol energie is. Makkelijker gezegd dan gedaan als de agenda volstaat, maar het lukt soms.

Waarom sommige plekken je iets geven

Ik heb me wel eens afgevraagd waarom bepaalde plekken zo’n effect hebben. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat je zintuigen volledig in beslag worden genomen. Het geluid van de golven, de warmte van de zon, het koele water — er is geen ruimte voor de gedachten die je anders altijd bezighouden.

Het is niet niets doen. Het is herstel. Echte herstel van je zenuwstelsel, van je aandacht, van je vermogen om daarna weer volledig aanwezig te zijn voor de mensen om je heen.

Gran Canaria: een tweede thuis

Inmiddels heb ik er ook Gran Canaria bij. Matters Beach, het heldere water, de zon die anders schijnt dan in Nederland — het heeft iets vergelijkbaars. Misschien is het de combinatie van warmte, helderheid en de eenvoud van het eilandleven die mij zo aantrekt.

Ik wil daar ooit een plekje hebben. Een huis, een stek, iets wat ik mijn eigen kan noemen op dat eiland. Maar ook nu al, als bezoeker, geeft het me wat ik nodig heb: ruimte. Perspectief. Energie voor wat komen gaat.

Als jij ook zo’n plek hebt — koester die. En als je hem nog niet gevonden hebt: ga zoeken. Hij bestaat.